Er staat (c)opyright op de gedichten van de Langen-Wijker, Erna U mag dit gedicht alleen gebruiken als u de auteursnaam en eventueel de website daarbij vermeldt.
Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Het meer
 
Het water verdrinkt het wuivende riet
Er is een vogel die door de lucht schiet
Het meer ligt verlaten in eenzaamheid
Je merkt niets van de wegtikkende tijd
 
Het miezert over het slingerende pad
Door het gespetter wordt de grond nat
Zo besprenkelt het ook het rijpe graan
Terwijl op het gras modder is ontstaan
 
De wind waait golfjes zwak op en neer
Op het water beweegt een zwanenveer
Dwarrelend zwieren onrustige bladeren
Vlakbij hoor je de kikkers er vergaderen
 
De bomen kleuren er bruingroen en rood
In het zand de afdruk van een hertenpoot
Er zijn bessen en bramen in de struiken
Je kan hier de aanvangende lente ruiken
 
Karpers eten van de plantjes in het water
Als de tijd stil staat wordt het nooit later
De paarden die in het akkerland grazen
Zien de opspringende, dankbare hazen
 
Het wordt steeds blauwer aan de lucht
Terwijl de wind zijn laatste adem zucht
De golfjes zijn gaan liggen als een laken
Een zwaan die over het meer zal waken
 
In de avond heeft de zon zich verscholen
Hazen dommelen in hun donkere holen
Dan zie je bliksem en hoor je gedonder
En het wuivende riet gaat kopje onder

Reacties  

#1 Vanavermaete, Yvette 07-04-2019 17:37
Ik hou enorm van de natuur en vind uw gedicht prachtig verwoord. Het heeft me bekoord, moest men sterren mogen geven ik geef er u 5. Vanavermaete yvette