Welkom op het NETWERK VOOR DICHTERS.  De site wil dichters de kans geven hun eigen gedichten meer bekendheid te geven.  Vanaf heden kan IEDEREEN  INLOGGEN en zijn EIGEN GEDICHTEN onder zijn eigen naam TOEVOEGEN, WIJZIGEN en VERWIJDEREN. Alleen auteurs van gedichtennet kunnen gedichtennieuws inzenden!

Nog geen auteur van het Netwerk voor Dichters? U kunt pas auteur van gedichtennet.nl worden als u drie gedichten heeft ingezonden. U kunt hier de eerste drie gedichten inzenden. Vermeld daarbij uw auteursnaam. De corrector zal de gedichten bekijken en meestal binnen een dag plaatsen. Wanneer er op uw account 3 goedgekeurde gedichten staan, krijgt u een auteursaccount en kunt u voortaan zelfstandig uw gedichten inzenden. Ieder gedicht wat ingezonden wordt, wordt dan automatisch direct geplaatst.
Kwetsende, discriminerende, beledigende, aanstootgevende, pornografische of vulgaire  gedichten worden van de site verwijderd. Voor alle duidelijkheid willen we aangeven dat ook beledigende gedichten voor welke godsdienst of welk geloof dan ook, verwijderd worden. Dit geldt ook voor de reacties op de gedichten. Bovendien geldt voor de reacties dat kritiek mag, maar dat het wel opbouwend moet zijn.

Er staat (c)opyright op de gedichten van Vanavermaete, Yvette U mag dit gedicht alleen gebruiken als u de auteursnaam en eventueel de website daarbij vermeldt.
De samenleving is een kader,
het leven kostbaar en uniek,
Maar de mens kent geen God de Vader
En de vrede is zo ziek.

Oorlog, diefstal en geld,
zijn dagelijkse dingen.
Steeds zoekt men naar geweld
om zich in deze gemeenschap op te dringen.

Oorlog brengt geen vrede,
maar vrede brengt geluk.
Geluk dat brengt ons liefde
en ware liefde kan nooit stuk.

Hopelijk komt liefde terug in ’t leven.
en vriendschap in onze staat.
Want wat God ons heeft gegeven,
komt terug, ‘t zij vroeg of laat.
 
Er staat (c)opyright op de gedichten van Vanavermaete, Yvette U mag dit gedicht alleen gebruiken als u de auteursnaam en eventueel de website daarbij vermeldt.
Wanneer hun energie is opgeleefd
En het leven voor hun geen zin meer heeft,
Gaan verstekelingen zich verschansen
In de schepen die op de baren dansen.
 
Ze zijn gegaan door hel en vagevuur
En denkend aan hun laatste uur
Zijn ze op weg naar hun nieuwe stad,
Laten achter wat ze hebben liefgehad.
 
Eenzaam denken ze aan huis
Horen alleen het scheepsgedruis
Van een stap zijn ze geschrokken
Maar het beloofd land blijft hun lokken
 
Nergens vinden ze echt vree,
Niet op aarde, niet op zee
Zo gaat het immers voort
Wanneer komt de tijd,
Dat God hun hoort.
Er staat (c)opyright op de gedichten van Melker, Wil U mag dit gedicht alleen gebruiken als u de auteursnaam en eventueel de website daarbij vermeldt.
 
het gelach van de zon
 
 
ik heb met
schaduwen gespeeld
rond het gelach
van de zon
 
ook met kleine
witte wolkjes die
snel donker werden
aan de onderkant
 
zij vulden de velden
vergrijsden het
blauw en de helderheid
die wij van zonnig kenden
 
toch heb ik
mijn hoop behouden
op een brandend revival
van het koesterend licht
 
de donkerste rafels
zijn onder het groot
oplossend vermogen van
liefdevolle warmte gezwicht
 
ik heb voor dit
zonnebad gebeden en
aan het eind van mijn latijn hun
schaduwen gekruisigd met heden