Welkom op het NETWERK VOOR DICHTERS.  De site wil dichters de kans geven hun eigen gedichten meer bekendheid te geven.  Vanaf heden kan IEDEREEN  INLOGGEN en zijn EIGEN GEDICHTEN onder zijn eigen naam TOEVOEGEN, WIJZIGEN en VERWIJDEREN. Alleen auteurs van gedichtennet kunnen gedichtennieuws inzenden!

Nog geen auteur van het Netwerk voor Dichters? U kunt pas auteur van gedichtennet.nl worden als u drie gedichten heeft ingezonden. U kunt hier de eerste drie gedichten inzenden. Vermeld daarbij uw auteursnaam. De corrector zal de gedichten bekijken en meestal binnen een dag plaatsen. Wanneer er op uw account 3 goedgekeurde gedichten staan, krijgt u een auteursaccount en kunt u voortaan zelfstandig uw gedichten inzenden. Ieder gedicht wat ingezonden wordt, wordt dan automatisch direct geplaatst.
Kwetsende, discriminerende, beledigende, aanstootgevende, pornografische of vulgaire  gedichten worden van de site verwijderd. Voor alle duidelijkheid willen we aangeven dat ook beledigende gedichten voor welke godsdienst of welk geloof dan ook, verwijderd worden. Dit geldt ook voor de reacties op de gedichten. Bovendien geldt voor de reacties dat kritiek mag, maar dat het wel opbouwend moet zijn.

Er staat (c)opyright op de gedichten van Kageling, Martin U mag dit gedicht alleen gebruiken als u de auteursnaam en eventueel de website daarbij vermeldt.





BLAUWE TRAM I

O, onbezorgde kindertijd,
hoe raak je ooit die beelden kwijt?


Eens was er roestbruin van de Blauwe Tram,
die reed tot aan het strand van Scheveningen.
Moeders stem begon vaak over God te zingen.
Vader nam de tram naar het kantoor van KLM.

De KW-laan had een tuin vol schaduwingen
met een afgeschoten stuk speciaal voor hem,
waar op een keer een kille worm een klem
van afschuw rond zijn keel liet wringen.

Veel meer dan toen een zomernamiddag
zijn vaders tram moest worden opgetild,
omdat een oude vrouw daaronder lag.

Zijn moeder had gehuild en schril gegild.
Hij voelde dat zij bang was dat hij ’t zag –
hoewel hij dat eigenlijk wel had gewild.


BLAUWE TRAM II

Eens was er een hond onder de tram gerend.
Hij had het niet gezien, wel over horen praten,
in enkele galmende portieken van zijstraten
waar hij honden aaide – deze was onbekend.

In bed lag hij van de behangwand afgewend.
Zijn ouders hadden een lichtje aan gelaten.
Dat hielp niet echt: hij hield hem in de gaten,
die koude hond naast hem – niet ademend,

maar met de ogen en de bek gesperd. Zijn tong
mee gekronkeld met de plooien in het kussen,
en zijn vacht vol plakkerige plekken rood.

's Ochtends plots een stem die in de stilte zong,
door de open brievenbus, met de hand ertussen
van tante aan de overkant. Haar man was dood.


BLAUWE TRAM III

Vader wist zich zondag één maal te onttrekken,
maar moeder ging wel voor een tweede keer
en zong dan in haar eentje over God den Heer.
Dan ging hij met vader door draaimolenhekken,

de spoorrails over vergezeld van step en beer,
naar het park, want op zonovergoten plekken
viel daar altijd wel iets spannends te ontdekken.
Soms dreunde de grond onder het treinverkeer.

Grootvader logeerde en stierf toen in zijn kamer.
Dag en nacht klonk uit het bed zijn stil gestamel
en moeder huilde: 'Pa, ik kan je nog niet missen'.

Vader nam die dag geen tram naar zijn werk.
Voor het kerkhof moest hij extra naar de kerk.
Enige tijd durfde hij niet langs de tramremise.



 

 

Er staat (c)opyright op de gedichten van Melker, Wil U mag dit gedicht alleen gebruiken als u de auteursnaam en eventueel de website daarbij vermeldt.

 

de hunker

 

 

stil bewoog

je hand boven

mijn huid

 

het was

geen raken meer

een vriendelijk vragen

 

net geen

ontmoeten wel

een warm begroeten

 

in een

vluchtig eerste

verkennend contact

 

getraind als

jij was voelde je

energieën ontspannen

 

de hunker

naar meer in

verbazing opvlammen

 

jij lachte

om de focus in

rust te vertragen

 

leidde af zodat

wij niet geblokkeerd

zouden raken

 

na een warm

weldadig begin zit

de hemel er zeker in

 

 

 

Er staat (c)opyright op de gedichten van Melker, Wil U mag dit gedicht alleen gebruiken als u de auteursnaam en eventueel de website daarbij vermeldt.

 

religie schraalt

 

 

zachte hymnen

in een wierrookgeur

het orgel gaf

melodisch kleur aan

een intiem gebeuren

 

de omgang en

processies zijn voorbij

mensen delen

minder met elkaar

waar de religie schraalt

 

terug gezet op

de eigen stek is het

vertrouwen weg omdat

ieder lijkt te gaan voor

alleen de eigen plek

 

leiders raken

meer in diskrediet

de door wetenschappers

uitgestippelde wegen

kennen zij ook zelf niet

 

wij zijn het

houvast verloren

met het neergaan van

de toren is de richting

naar boven vervlogen

 

nog is er die blik

de warme hand en

schouderklop van

een echte hoeder in

herkenning van een broeder